ناامیدی از #سینمای_ایران و #تهمینه_میلانی بیشترین حسی بود که بعد از تماشای#فیلم #ملی_و_راه_های_نرفته_اش داشتم.
فیلمی به شدت کلیشه ای، شعاری، سطح پایین.. سوژه تکراری بود (هرچند با توجه جامعه هنوز عموما #مردسالار ما، شاید لازم هم باشد)، بازی ها به طرز غیرقابل باوری مصنوعی و کتابی بودند (نمونه عجیبش پدر مَلی بود؛ به استثناء نسبتا خوب #ماهور_الوند)، شخصیت ها به شدت پروتوتایپ، به طرز مضحکی اغراق شده، سطحی، و قابل پیش بینی بودند، مردها هیولاهای ظالم (#میلاد_کی_مرام) و بی رگ (شوهر نیّر در فیلم) و بی شعور و تعصبی (مراد، برادر بزرگ و همینطور پدر مَلی) و زن ها موجودات بی عقل (مَلی اوایل فیلم) و عقده ای (#افسر_اسدی) و خیانت کار (#الیسا_فیروزآذر) و سطحی (#فرزانه_نشاط_خواه) نشان داده شده اند، و سیر منطقی حوادث غیر قابل قبول!! کلا یه اثر دست چندم بسیار بی کیفیت بود..
اما، از بحث فنی که بگذریم، بله، آدم هایی مثل سیامک، با بازی #میلاد_کی_مرام، در اطرافمان بسیار زیادند! کافی است دور و بمان را نگاه کنیم: مثلا انسانهایی که #زن برایشان ابزاری است شخصی، #شکاک هستند، و زندان بان آنها. ساخت چنین فیلم هایی بالاخره بخشی از تلاش جامعه مدنی برای کمک به جامعه ای بهتر است، اما آخه اینقدر ضایع!؟ 😣😥
ضمنا! این فیلم، به نظر من، کپی درجه سوم #پارک_وی بود! خانم میلانی عزیز، کمی خلاقیت لدفا! 😏😏
امتیاز من: ♡♡♡♡♥