#شکاف (۲۰۱۶)، قسمت دوم سهگانهای است که قسمت اولش #شکست_ناپذیر (۲۰۰۰) بود و قسمت سوم و آخرش #شیشه (۲۰۱۹).
خوب، راستشو بخوایید کمی باز ناامید شدم! "شکستناپذیر" رو چند وقت پیش دیده بودم و برایم بیشتر از یک #فیلم سرگرمکننده نبود؛ همان حسی که برای قسمتهای بعدیاش هم پیدا کردم، کمی هم بدتر!!!
خوب، البته "شکاف" با به تصویر کشیدن بسیار شفاف بیماری روانی گسست شخصیتی، به مراتب از قسمت سوم که بیشتر خسته کننده و تکراری میزد بهتر بود، بهخصوص با بازی معرکه #جیمز_مک_آووی، هرچند به نظرم چهره و اندامش، حتی بعد از تغییرات کامپیوتری کیوتتر (cuteتر!) از آنچیزی بود که فیلمسازان برای شخصیت "هیولا" (The Beast) در نظر داشتند!!
قسمت آخر که حتی بیشتر ناامیدکننده بود: بدون ارائه نکتهای جدید و فقط تکرار شکستگی و آمال "الایجا"، ویجیلِنت بودن "دیوید دان" (که انگار در این قسمت سوم حتی نای حرف زدن هم نداشت)، و دیدن سه چهار شخصیت عمده "کوین" (بیشتر یاد فیلم #ساکن_طبقه_متوسط از #شهاب_حسینی افتادم که انگار به زور ۲۰، ۳۰ شخصیت رو ۵ ثانیه ۵ ثانیه وارد فیلم کرده بود تا رکوردی چیزی بشکند! انگار این فیلمها فقط و یا عمدتا برای نشان دادن توانایی بازیگری آن بازیگر تولید شده باشند).
اصلا یک اشکال فیلمهایی که ابرقهرمانها را در یک فیلم میآورند همین است که نمیدانند به کدامشان برسند!
امتیاز من: (به هر دو فیلم) : ♡♡♥♥♥