میگن "حقیقت" شیشهای بود که افتاد و شکست و هزار تکه شد؛ هر کسی که تکهای رو بر میداشت، روش نوشته بود: "حقیقت"!
این بود خلاصه یکی از بیمثالترین فیلمهای سینمای جهان: #دوازده_مرد_خشمگین (۱۹۵۷).
یک فیلم سیاه و سفید که در یک اتاق کوچک با ۱۲ شخصیت فیلمبرداری شده اما به جرات تمام دقایق اون نفسگیر و جذاب و متاثرکننده بودند، بس که محتوا متعالی بود، کارگردانی و فیلمبرداری و تدوین سرشار از فکر و هدف، و بازیها محشر، مثلا #هنری_فوندا!
و واقعا کی میتونه بگه حق با کیه؟ کِی ما اینقدر وقیح شدیم که به خودمون حق میدیم تکه "حقیقت" خودمون رو تنها حقیقتِ موجود بشناسیم و حقیقتِ دیگران رو کتمان کنیم؟
"۱۲ مرد خشمگین" هیچوقت کهنه نمیشه و بیشک در لیست پنج فیلم برتریه که دیدم!
پ.ن. سال ۱۳۳۶ ما کجا بودیم!؟ 😥
امتیاز من: (بدون شک) ♥♥♥♥♥♥