همیشه عنوان سری فیلمهای "ستارهای متولد میشود"، ساخته دهههای چهل و هشتاد میلادی، برایم خستهکننده به نظر میآمد و در نتیجه تماشای ورژن ۲۰۱۸ آن هم برایم نوعی chore بود، بهخصوص که "لیدی گاگا" در آن نقشآفرینی میکرد و من هم کلا تصویر منفی از او در ذهن داشتم.
با تمام این اوصاف، #ستاره_ای_متولد_می_شود (۲۰۱۸) را دیدم، و چه خوب شد که دیدم!
اولا که بازیها بسیار خوب بود: #بردلی_کوپر که عالی بود و انگار نه انگار اصلا خواننده نیست ولی در فیلم تمام ویژگیهای تیپیکال یک خواننده درست و حسابی رو به زوال را داشت و #لیدی_گاگا که حقیقتا فراتر از انتظارم ظاهر شد (بهخصوص در یکسوم اول فیلم)؛ شاید به واقع ستارهای در این حوزه متولد شده است، و #سم_الیوت که با وجود نقش کوتاه، بسیاار موثر بازی کرد.
از طرفی، اولین تجربه کارگردانی "بردلی کوپر" هم بسیار متفکرانه و پخته بود، که خبر از ظهور کارگردانی با آینده میدهد.
حتی به نظرِ من، آهنگهایی هم که این دو با هم و/یا انفرادی اجرا کردند بسیار دلنشین و صادقانه بودند و ارزش بارها گوش کردن را دارند.
البته که پرشهای تدوینی/کارگردانی/فیلمنامهای، بهطور ویژه در ثلث دوم فیلم، حتی کمی آزاردهنده بود، و اگر پایانبندی موثرِ فیلم نبود، بلای جان فیلم میشد.
شاید مهمترین نکته مثبت این فیلم برای من تغییر نگاه من به خود شخص لیدی گاگا بود! در یکسوم اول فیلم آنقدر شخصیت "اَلی" برایم آرامشبخش و دوستداشتنی بود که برای اولین بار به فکرم خطور کرد که آهنگهایش را واقعا گوش کنم. 😏
امتیاز من: ♡♥♥♥♥