یکی از دلایلی که مدتهاست لزوما به دنبال تماشای فیلمهای #ژانر_وحشت نیستم، تکرار و در جا زدن این ژانر در ارائه محتوا و بهخصوص ساختار جااُفتاده آن است.
سااالهاست که بیشتر فیلمهای ژانر وحشت آن اوریجینالیتی #طالع_نحس (۱۹۷۶) و #بچه_روزمری (۱۹۶۸) را ندارند. بیشتر فیلمها یا با جامپاسکرهای متعدد سعی در میخکوبکردن بیننده دارند، یا یک داستان قدیمی از یک صومعه متروکه است (#راهبه، ۲۰۱۸)، و یا روایت آنقدر از پیش لو رفته است که حتی دقیقا میتوان حدس زد کدامیک از شخصیتهای زن گروه جوانانی که درگیر حادثه نیرویی فرازمینی میشوند در آخر زنده خواهد ماند! بالاخره اما یک مورد نقض پیدا شد!
شاید جذابترین عنصر #موروثی یا #ارثی (۲۰۱۸) ساختارشکنی در اِلِمانهای فیلمهای مشابه در ژانرش باشد. تغییر در حس امنیتی که همراه خانه است، نقضِ حس اعتمادی که به افراد خانواده داریم، و دستکاریِ مداوم انتظارِ ما از آنی که باعث این رویدادهاست و همچنین آنی که قربانی است از "موروثی" اثری به یادماندنی ساخته است. به همه اینها، بازیهای فوقالعاده و ریزهکاریهای فیلمنامه را هم اضافه کنید!
تنها بخشی که به نظر من با کلیت فیلم سنخیتی نداشت آن بخش نهایی و مثلا تاجگذاری #پادشاه_پیمان بود که میشد کوتاهتر و گنگتر مثلا در خواب یا جلسات احضار روح یکی از پیروان آن کیش به تصویر کشید.
"موروثی" را شاید بتوان کلاسیکی جدید در ژانر #وحشت نامید!
امتیاز من: ♡♥♥♥♥