بعد از مدتها شنیدن از فیلم #آن (۲۰۱۷) خودم را راضی به تماشای یک فیلم دیگر از ژانر وحشت-روانشناختی کردم.
"آن" از آن دسته فیلمهای کلاسیک ژانر خودش نیست، پس طبیعتا تماشایش هم صبر میخواهد و هم دقت. حضور و ظهور #پنی_وایز، شخصیت اصلی ترسناک فیلم، و بدلشدنش در نقش دیگر شخصیتهایی که کودکان آسیبدیده از خانواده و محیط و مذهب (آنطور که در فیلم آورده شده)، رنگمایه اصلی عنصر ترس است و لاجرم اتحاد کودکان در مواجهه و مقابله با آن عنصر تقابلگر است.
از دیگر عناصر اصلی فیلم نگاه سوررئال به رویدادها بود که به نظر من یک قدم فیلم را در پیشبرد اهداف کارگردان موفقتر کرده بود.
کتابش را نخواندهام اما خوانندگانش، همانطور که میشد حدس زد، چندان راضی نبودند، با این حال من این فیلم را اثری قابل توجه دیدم که باید دیده شود چون اطمینان دارم در فیلمهای ژانر وحشت آینده به آن ارجاع داده خواهد شد.
امتیاز من: ♡♥♥♥♥