اینکه #ابراهیم_حاتمی_کیا خودش را رسما و علنا فیلمسازی وابسته معرفی کرده، خوب، خودش نیاز به بسیاری از بحثها و نقدها را مرتفع میکند؛ پس از این نکته و بحثهای راجع به آن میتوانیم به راحتی بگذریم!
با این حال، بگذارید به یک ویژگی بسیار کلیدی یک فیلم "خوب" که در #به_وقت_شام (۱۳۹۶) اثری از آن وجود ندارد، اشاره کنم:
- تغییر در روحیات، رفتار، اعتقادات و.. یک یا چند شخصیت اصلی به دلیل مواجهه با یک یا چند اتفاق، عقیده، و.. که اُصولا و حقیقتا قابلیت ایجاد تغییر را در "انسان" داشته باشند. عنصری که فیلم به هیچ وجه، نه در خلبانهای ایرانی و همفکران سوریشان و نه در سرکردهها و سربازان داعشی، نشان نداد.
اساسا"، نویسنده/کارگردان فیلمهای معتبری مانند #آژانس_شیشه_ای و #ارتفاع_پست - که این نکته به خوبی در آنها رعایت شده - با قرار دادن دو طیف کاملا متضاد به نامهای ایرانی/جوانمرد/عاقل/احساسی در مقابل غیرایرانی/نامرد/احمق/سنگدل، تیر خلاص را از همان ابتدا به سر خود و مخاطبان شلیک کرده است.. وگرنه، در شقاوت و رذالت داعشیمسلکان - چه ایرانی، چه عرب، و یا چه غیر از این دو - که شکی نیست.
دو ستارهای را هم که میدهم برای پیشرفت تکنیکی سکانسهای خارج و داخل هواپیماست.
امتیاز من: ♡♡♡♥♥