اول از همه بگم که کلا تو سینمای ایران "طراحی پوستر" یعنی کشک!! چاهار پنج تا عکس رو رندوم از بازیگرها انتخاب میکنن و انگار با برنامههایی که چند تا طرح پیشفرض دارن یه چیزی درست میکنن و یا علی مدد! همین بیسلیقگی و بیاهمیت دیدن این بخش مهم از کلیت پروژه یک فیلم، محتوا رو هم نشون میده. منی که تو این قضیه سررشتهای ندارم با توجه به موضوع و عنوان فیلم چندین طرحِ پوستر به ذهنم میآد!!
#آستیگمات (۱۳۹۶) یک فیلم دیگه تو بازار هنوز محبوبِ ژانر اجتماعی هستش. خوب، این موضوع چیز بدی که نیست، خیلیام خوبه! اما کارگردان بیشتر از پرداختن به یک موضوعِ عمده و پیریزیِ خردهروایتهای حمایتکننده، در این فیلم انبوهی از معضلات رو مسلسلوار به صورت بیننده میکوبه، که آدم ناخودآگاه یاد فیلم #مادر_هند (۱۹۵۷) میافته!! نمیخوام بگم قصد سیاهنمایی داشته، اما احتمالا فکر کرده هر چقدر به مشکلات بیشتری اشاره کنه، فیلم اجتماعیتر میشه!! اشتباهه! این کار، غیر از غیرواقعی شدن روایت، باعث خستگی مخاطب و مهمتر از اون کمبود وقت برای پرداختن به روایت اصلی و شخصیتها میشه.
مشکلات یک زن (با بازی و نقش تکراری #باران_کوثری) و شوهر (#محسن_کیایی)، مشکل الکلی بودن شوهر، مشکل بیکار بودن شوهر، مشکل طلاق پدر (نقش، میمیک چهره و بدن، و بازی همیشگی #سیامک_صفری) و مادر (با بازی همیشه قوی #مهتاب_نصیرپور)، مشکلات مالی و چندشغله بودن مادر، مشکل اعتیاد پدر، مشکل وجود یک مرد جدید (#حسین_پاکدل) در زندگی مادر، مشکل این مرد جدید با همسر فعلیاش (#بهنوش_بختیاری، با اون گریم سنگینش)، مشکل از دست دادن خانه، مشکلات پرورش و از بین رفتن زالوها، مشکل گمشدن کودک، مشکلات روحی و روانی و جنسی کودک خانواده، و مشکل ناراحتی خانم معلم (#نیکی_کریمی) و پیگیری مصرانه شوهرش (#هادی_حجازی_فر)... ببینید!! چند تا مشکل آخه!؟
اگر با توجه به عنوان فیلم فرض رو بر محل تمرکز بودن کودک فیلم ببینیم، که در شاید نیمی از فیلم حضور داره، فیلمنامه از این بابت هم پرداخت ضعیفی داره و مثلا دلایل مکفی و متقن برای انحراف فکری و جنسی او برای نوشتن نامه آنچنانی به معلمش ارائه نمیده.
با این حال، ایده پرورش زالو به نظرم با محتوای فیلم کاملا سازگاری داشت، و ستودنی بود و البته که اُصولا پرداخت به چنین موضوعهای اجتماعی فینفسه برای من قابل احترام هستش.
امتیاز من: ♡♡♡♥♥