در گیر و دار اولین حضور اجباری (؟) خانمها بهصورت تفکیک نشده در ورزشگاه، آن هم با آن کیفیت، تماشای فیلمی در مورد #فوتبال_بانوان و #حقوق_زنان خالی از لطف نبود.
#عرق_سرد (۱۳۹۶) از بابت موضوع فیلم محترمی است. پرداختن به موضوعات حقوق زنان و کمک به بهبود شرایطشان همیشه خوب است، چرا که صرف جنسیت نمیتواند یکی از آن دو (یا چند!؟) جنسیت را صاحب حقی کند که به ضرر دیگری باشد، چه ورود به ورزشگاه و چه خروج از کشور. با این حال، وارد کردن نقد به اشکالات ساختاری و محتوایی دیگر فیلم مخل احترام به اصل موضوع نیست.
فیلم از نظر پرداخت شخصیتها بسیار ضعیف عمل میکند. مثلا معلوم نمیشود چه بر "افروز" (#باران_کوثری که به جثهاش نمیخورد کاپیتان تیم ملی فوتسال باشد!) و همسرش گذشته که با او این مشکلات را دارد و یا چرا "یاسر" (#امیر_جدیدی با بازی ضعیفش) اینچنین بیمارگونه با همسرش رفتار میکند و یا "مهرانه" (با بازی جذاب #سحر_دولتشاهی) با یاسر چه سر و سری دارد و یا آیا اصلا همتیمی افروز "مصی" (#هدی_زین_العابدین ) با "افروز" ارتباط خارج عرفی دارد یا نه!
از طرف دیگر پرداختِ غیر ضروری به رابطه "افروز" و "مصی" و داستان همخانگی آنها انگار از کمیِ داستان و نداشتن کشش روایت برای یک فیلم سینمایی بوده و بگذارید درباره خندهدار بودن سکانس پارهکردن برگه رضایتنامه حرفی نزنم و بگذریم از یکی دو تا سکانسِ اروتیکِ عجیب که به #سینمای_ایران نمیخورد (سکانسهای چاق کردن قلیان و مسواک زدنِ افروز) که این دومی در عین حالیکه بسیار تاثیرگذار بود، وجودِ تناقض در #این_سینمای_مثلا_نجیب را به وضوح نشان میدهد.
امتیاز من: (برای نشان دادن حمایت من از حقوق زنان به شرطی که حقوق مردان رو نقض نکنن!!) ♡♡♥♥♥