یک سکانس آغازین نفسگیر و بینظیر (که بهطور نمادین تمام ماجرای فیلم را خلاصه میکند)، یک روایت عریان و صریح از زندگیهای زاغهنشینی/پنتهاوسنشینی که شاید تا به حال ندیده باشیم، بهکارگیری بیش از ۳۰۰۰ (نا)بازیگر معتاد، و بازیهای بسیار چشمگیر #پیمان_معادی و #نوید_محمدزاده یعنی چشمانداز یک فیلم خیلی خوب، بهخصوص در یکسوم و نهایتا تا نیمه فیلم.
با این حال، از نیمه فیلم متاسفانه افتادن در دام تکرار و دیالوگهای شعاری و خردهروایتهای نالازم فیلم را به نظرم زمین کوبید و فیلمِ لنگانلنگانرونده را تا انتها دنبال کرد.
یکی از نکات بسیار مثبت فیلم نشان دادن صمد (پیمان معادی) بهعنوان پلیسی خاکستری است، با تمام کاستیها و شجاعتها و خطاها و عناصر انسانیاش؛ پلیسی که نمونهاش در سینمای ایران اگر نه نادر، بسیار کمپیداست، تلاشی که برای خاکستری نشان دادن ناصر (نوید محمدزاده) (به انتخاب عامدانه و معنای اسم دو شخصیت هم دقت کنید!) چندان باب میل مخاطب قرار نگرفت.
#متری_شیش_و_نیم را حتما باید دید!
امتیاز من: ♡♥♥♥♥