این شد یه فیلم #ترسناک!
حالا دیگه میتونم بگم یه #فیلم ترسناک نسبتا جدید هم دیدم که #ترس رو به معنای واقعی در ذهنم جاسازی کرد.
#بابادوک (۲۰۱۴) یه نمونه خیلی خوب از خانواده فیلمهایی هستش که ایده ترس رو درست فهمیدن. "ترس" غالب مواقع #جامپ_اسکر های سکتهآور و #اسلشر های حال بد کن و دل و رودههای آویزان از #زامبی های کج و کوله و غیرواقعی نیست، هرچند که اینها هم میتونن هم ترسناک باشن و هم حالا دیگه تو سال ۲۰۲۰ واقعی!! اما "ترس" شاید بیشتر اون حس و درکی باشه که من و شما در اعماق درونمون میشناسیم.. و فکر میکنم "ترسناکتر" اون درک عجیبیه که از قابلاعتمادترین و عزیزترین افراد زندگیمون میتونیم بگیریم!
"بابادوک" شبیه فیلمهای خوب قبلیش، مثل #بچه_رزماری (۱۹۶۸) و #درخشش (۱۹۸۰)، تقریبا صحنههای خشن و خونین و مالین آنچنانی نداره، در عوض از همون لحظههای آغاز فیلم رنگ محیط، چهره کاراکترها، و محیط پیرامونشون خبر از واقعه غیرعادی و دهشتناکی میده که در طول زمان فیلم کمتر به تماشاچی اجازه تحرک میده.
بازی بازیگرهای اصلی رو بسیار دوست داشتم. چهره زیبا، معصوم، و با اون موهای مختص فیلمهای ترسناکِ #اسی_دیویس و بازی فوقالعاده #نوا_وایزمن، با اون صورت و میمیک ذاتا ترسناکش از نقاط قدرت فیلم هستن.
همینطور طراحی خود کتاب بابادوک با اون رنگهای قرمز و سیاه و ورقهای برجسته و متحرک بسیاار ترسناک و تاثیرگذار بود و با خاطرهای که در ذهن تماشاچی میذاره، خودش به تنهایی بخش زیادی از ترسِ دقایق بعدی فیلم رو به دوش میکشه.
"بابادوک" روان و ذهن مخاطب رو به چالش میکشه؛ #تاریکی و #هیولا ها ترسناک هستن، اما تاریکی و هیولاهای درونمون ترسناکتر!
#فیلمهاییکهمندیدم
#thebabadook #rosemarysbaby #theshining #essiedavis #noahwiseman
امتیاز من: ♡♥♥♥♥
