خوب..رسیدم به آخرای لیست!
و: به به! تماشای این فیلمها و حتی یادآوری اون فیلمهایی که قبلا تماشا کرده بودم شاید مهمترین ویژگی مثبت فرهنگ فیلمی #جوکر (۲۰۱۹) برای من تا اینجا بوده!
#تو_هرگز_واقعا_اینجا_نبودی (۲۰۱۷) یک فیلم تر و تمیز و شسته و رفته بود! یک 'داستان کوتاه' به یادماندنی! یک 'مقاله' اُصولی با تمام اجزاء و ویژگیهاش!
#لین_رمزی، کارگردان، تمام آنچه رو که باید در این اثر هنریاش پیاده کرد و به همراهی فیلمنامه کماشکالش کلاس درسی رو برای مخاطب باز کرده.
"تو هرگز واقعا اینجا نبودی" ابایی از اشاره به الهام از #راننده_تاکسی (۱۹۷۶) نداره، اما خودش رو در قید این شاهکار سینمایی #اسکورسیزی قرار نمیده و شخصیت خودش رو با موفقیت از سینما بیرون میکشه. فیلم سکانسهای به شدت تاثیرگذاری داره (مثل سکانس کشتار در خانه فساد که از طریق دوربینهای مدار بسته دیده میشه و یا اون سکانس دراز کشیدن کنارِ و همآوازیِ "جو" با قاتل مادرش و یا سکانس خودکشی غیرواقعی انتهای فیلم) که نشان از فکر کردن عمیق عوامل فیلم به شخصیت و روایت درست داره.
اما بگذارید به بازی #خواکین_فینکس هم اشاره کنم: بازی کردن شخصیتهایی که کمحرف هستند به شدت سخت، هنرمندانه و انرژیبره. برخلاف #تراویس که حراف بود، شخصیت "جو"ی خسته از جنگ و آسیبهای کودکی و PTSD, بسیار کمحرف و منزوی هستش و، به غیر از یک بازیگر توانا و متفکر، کی میتونست با چشمها و حرکات کار شده اجزای صورت، ضعف و شکست و شکنندگی و استیصال رو نشونمون بده؟ "خواکین فینکس" به من ثابت کرد که دستکم در دنیای امروز بازیگری، بهترین گزینه برای بازی "جوکر"بوده!
"تو هرگز واقعا اینجا نبودی" کمی البته از نگاه من به "یک فیلم کامل" از بابت مقیاس پروژه و یونیک بودن روایت کم داشت، اما به غیر از اینها واقعا نمیتونم ایراد چندانی به فیلم بگیرم.
... و احتمالا یک قدم فقط به تماشای "جوکر" مونده!
امتیاز من: ♡♥♥♥♥