خوب، اجازه بدید نظرم رو درباره #سرخپوست (۱۳۹۷) فهرستوار بگم تا اگر شما هم نظری داشتید، دقیقتر بشه درموردشون صحبت کرد:
۱. قبل از هر چیز، کمبود فیلمهای قصهگو در #سینمای_ایران، "سرخپوست" رو یک فیلم ویژه و جذاب میکنه؛ قدر چنین فیلمها و کارگردانهایی رو باید دونست.
۲. از بابت داستان، روایت فرار از زندان و جستجوی پلیس/رییس زندان سوژه تازهای نیست، اما چهارچوبی که در اون زندانی فرار میکنه و سمتی رو که روایت به این فرار داده، دستکم برای من، نو بود.
۳. فیلمبرداری و انتخاب قابهای زیبا و کارتپستالی به درک محتوایی فیلم و لذت بصریاش هم اضافه کرده و این دو نکته، ضمن کمیاب بودن در سینمای ایران، نشاندهنده حضور و ظهور یک فیلمبردار و یک کارگردان مولف میده، که، به شرط ادامهدار بودن، خبر خیلی خوبیه.
۴. بازی تحسینبرانگیز و بسیار زیرپوستی، و البته قابل انتظار، از #نوید_محمدزاده من رو قانع کرد که او فقط بازیگر نقش یک معتادِ افیونی نیست! امیدوارم نقشهای متفاوت بیشتری هم بازی کنه. با این حال، در بازیهای بقیه بازیگران، به استثناء بازی کوتاه اما موثر #ستاره_پسیانی، چیز متفاوتی ندیدم. بهخصوص #پریناز_ایزدیار که بسیار تکراری ظاهر شد!
۵. فکر میکنم بزرگترین ایرادِ فیلم، که میتونه به تنهایی تمام این مزایا رو زیر سوال میبره، فیلمنامهاشه. گذشته از تعداد زیادی حفره منطقی در گرهافکنیها، که زیادتر از اونیه که نام ببرم، به نظر من تغییر شخصیت "سرگرد" در کمتر از یک روزِ کاری، اون هم توسط عواملی که صحتِ نظراتشون کاملا پرسشبرانگیزه، به هیج وجه به اندازه کافی منطقی و قابل تصور نیست که بشه اون پایانبندیِ عجیب رو هضم کرد! چطور میشه قبول کرد مردی نظامی در اوج انگیزه شغلی و کمال قدرت ذهنی و پختگی سنی تصمیمی (تقریبا) ناگهانی و احساسی بگیره؟ به هیج عنوان قابل قبول نیست!
۶. عنوانهای فارسی فیلم و انگلیسی متفاوت هستند، که این هم خودش جای سواله!
۷. در مورد مقصودِ آزادیخواهی و آزادیستایی فیلم هم نمیشه چندان نظری داد، چونکه این زاویه بسیار کمتر از اونی که بشه ازش با عنوان یک "هدفِ" فیلمساز صحبت کرد، پرداخت شده.
.
با تمام این اوصاف، "سرخپوست" فیلم بسیار محترمیه که "باید" دید و به یاد داشت!
#thewarden (2019)
امتیاز من: ♡♥♥♥♥