این واقعا هنر است که از یک بازی ایستا که برای بسیاری خستهکننده ممکن است به نظر برسد، بیش از ۴۰۰ دقیقه هیجان و تعلیق بسازی.
مینیسریال #گامبی_وزیر (۲۰۲۰) با محوریت زندگی شخصی و حرفهای یک نابغه #شطرنج در دهه ۷۰ میلادی آمریکا شامل ۷ قسمت کمتر از ۶۰ دقیقه است که در یک روز کاری میتوان تماشایش کرد و لذت برد.
این مینیسریال، همانطور که از نامش پیداست، هم درباره شطرنج و تکنیکهایی است که "لیز" استفاده میکند تا به غایت حرفهاش برسد و هم زندگی شخصی او را به تصویر میکشد: زندگی پر فراز و نشیبی که، درست مثل روش شروع بازی #گامبی، "الیزابت" برای به دست آوردن قهرمانی جهان، سلامت جسم و روح و روانش را تا حد زیادی فدا میکند.
مینیسریال "گامبی وزیر" برای عمده شخصیتها پردازش چندانی قائل نشده، اما بازیها در بیشتر موارد بالاتر از حد متوسط است، بهخصوص بازی #آنیا_تیلور_جوی که در حرکات و بازی چشمهایش روح آشفته، نبوغ بیحد و حصر، و شیطنت-معصومیت توامان پیداست.
از طرفی، "گامبی وزیر" به موضوعات کم و بیش زیادی هم کنایه میزند: از فضای جنگ سرد بین #آمریکا و #شوروی بگیر تا نابرابری حقوق #زنان و رنگینپوستان در آن سالها، از فرهنگ فردگرایی آمریکایی در برابر ادعای جمعگرایی شوروی بگیر تا فضای مسموم آموزش همگانی و غیره. اینکه اشارهای به این قضایا کرده به خردهروایتهای سریال و در نتیجه جذابیتهای آن افزوده، اما کمبود زمان یا عدم تمایل یا ضعف فیلمنامه در بسط اینها از ارزش حضور آنها کم کرده.
مهمترین تم پرداخت شده در کنار خود بازی شطرنج، تاثیر #الکل و مواد روانگردان در زندگی "بث" و در نهایت تلاش و موفقیت او در گذار از این اعتیاد و شناخت خود و تکیه بر دوستان است که در طول ۷ اپیزود پرداخت بسیار خوبی روی آن انجام شده است (به پوستر هوشمندانه و مهرههای روی صفحه شطرنج نگاه کنید).
یکی از توی ذوقزنندهتربن نکات سریال هم البته پایانبندی آمریکادوست حاکم بر سینمای هالیوود است که دستکمی از فیلمهای جنگی ایران ندارد!
منحیثالمجموع، تنوع محیط، افراد و موقعیتها، افزودن اِلِمانهای سوررئال و البته حضور کم و بیش رومانس سریال را برای مخاطب عادیتر جذاب هم کرده! خوب، دیگر چه میخواهیم!؟
امتیاز من: ♡♥♥♥♥