#شنای_پروانه (۱۳۹۸) فیلم خوبیه. هم عنصر سرگرمی رو توش رعایت کرده و هم "سعی" کرده که ساختار رو همراستای محتوی کنه، هرچند ضعیف.
پرداختن به زندگی گندهلاتها، بهخصوص بعد از سرو صداهایی که سالهای گذشته روی فضای مجازی کردن، فیذاته برای بسیاری جذابه و بنابراین کارگردان نصف راه موفقیت رو حداقل از نظر گیشه رفته.
#فیلم ریتم نسبتا مناسب و گریمهای خوبی هم داره، مخصوصا گریم #امیر_آقایی و #پانته_آ_بهرام، هرچند نمیتونم متقاعد بشم چرا برای دومی همچین نقشی الزامی بود، مگر اینکه به تقلید از نقشهای مشابه فیلمهای قبلی باشه، چون اساسا نقش "پانتهآ بهرام" یک نقش کلیدی در فیلم نبود.
اتفاقهای محرک فیلم هم، هم سریع در فیلم ارائه میشوند و هم متعدد هستند، که بیشتر نکته مثبتی هستش تا منفی، مخصوصا که با چرخش فیلمساز نسبت به انتظار مخاطب، تعلیق و تنش روایت هم بالاتر میره.
با این حال، بعضی دیالوگها و سکانسهای فیلم حالت شعاری داشتند که من رو به شخصه بیشتر میخندوند تا چیز دیگه! برای نمونه، سکانس دستگیری "مصیب" بیشتر شبیه گزارشهای خبری ۲۰.۳۰ بود تا فیلم! همینطور، باز شدن گرههای داستان هم بیشتر شبیه فیلم هندی بود تا دنیای واقعی لاتها! علاوهبراین، انتخاب عنوان فیلم هم بیمربوط و بیمسماست.
به نظر من، مهمترین ویژگی مثبت فیلم تغییر تدریجی و منتج از شرایط "حجت" با بازی #جواد_عزتی بود، که تماشای فیلم رو قابل تحملتر میکرد، هرچند با انتخاب خود بازیگر برای این نقش موافق نیستم.
و در نهایت، شباهت ظاهری و محتوایی فیلم به #مغزهای_کوچک_زنگ_زده (۱۳۹۶) و #سگ_کشی (۱۳۷۹) از اوریجینال بودن فیلم کم میکنه. بگذریم از اینکه از لحاظ خط داستانی برای گرفتن انتقام یاد قیصر (۱۳۴۸) هم افتادم، که دیگه در سال ۱۳۹۸ دیدن همچین فیلمهایی عجیبه!
امتیاز من: ♡♡♥♥♥