#استاکر (۱۹۷۹) نمونه کاملی از چنین فیلمهاییست. فیلم به زبان #روسی است و حیف که باید معنی را با زیرنویس دنبال کرد. بازی چند دقیقهای بازیگر زن #فیلم، #آلیسا_فرایندلیش، را بسیار دوست داشتم و چهره و بازی #الکساندر_کایدانوفسکی (تصویر این پست نه!) هم بسیااار تاثیرگذار بود. همچنین، فضای پسافاجعهایِ یا پسارستاخیزیِ #فیلم در کنار سکانسهای طولانی حرکت کند دوربین از روی اشیاءِ بهنظر-بیارتباط-با-هم در خدمت مفهوم مورد نظر نویسنده و کارگردان فیلم #آندره_تارکوفسکی بود.
"استاکر" دیستوپیایی پس از یک فاجعه کهکشانی را نشان میدهد. جایی که حتی دانشمندان و نویسندگانش بیهویت شدهاند و ناامیدانه به دنبال منبع الهام یا ناجی هستند... جایی که حتی استاکرها، پیامبران زمینی این "منبع الهام"، خود به کارآمدی آن شک دارند.
#تارکوفسکی در "استاکر" از دنیایی روایت میکند که در راس چیزهایی که ندارد #ایمان است: گویی دنیای این روزهای ما را به تصویر کشیده!!
توصیه: اگر مخاطب عادی سینما هستید، این فیلم را نبینید؛ برایتان خستهکننده خواهد بود.
امتیاز من (با ارفاق): ❤❤❤❤❤