تماشای #آلاباما_مونرو یا #فروپاشی_حلقه_شکسته (۲۰۱۲) را بگذارید برای زمانی که یا در قویترین حالت روحی خود هستید و یا در اوج فلاکت روحی (تا به نوعی تسلیبخش غم پیشینتان باشد)!
اگر فیلم #منچستر_کنار_دریا (۲۰۱۶) را دیده باشید، اگر دنیای "لی" با آن خاطرات سنگین و سرد و سهمگین را به یاد بیاورید، میتوانید دنیای دردناک "دیدیر" را هم بشناسد، که باید هم غم عمیق از دست دادن عزیزان را تحمیل کند و هم هم دردِ ناتوانیِ کنار آمدن با آنچه که خود بدان معتقد است و آنچه که باید به خاطر خانوادهش وانمود کند یا از آن بگذرد.
"فروپاشی حلقه شکسته" فیلم بسیار دردناکی است. از همان دقیقه اول انتهای آن پیداست؛ پس فیلمساز صرفا مخاطب را به تماشای آرام و اندیشمندانه دعوت میکند. حتی با ساختار غیر خطی، او تلاش میکند زوایای گوناگون یک زندگی را به تناسب کنار هم بچیند، و من این انتخابش را دوست داشتم. #فیلم بازیهای عمیقا باورپذیری دارد و خدا میداند چقدر نویسنده و کارگردان باهوش بودند که هر چند دقیقه یک بار اجرای یک قطعه موسیقی #بلوگراس را میشنیدیم وگرنه تا پایان فیلم کسی نمیماند که دق نکرده باشد.
پوسترهای رسمی این فیلم همه مشکلدار هستند، اما این پوستر را به دلیل رنگها و سایههای روی دو شخصیت اصلی که به نوعی خلاصه فیلم هستند بسیار دوست دارم!
* یادآوری مجدد: "اگر روحیه حساسی دارید، این فیلم را تماشا نکنید!" *
- ما خدای دیگری میخواهیم... (از مونولوگهای فیلم)
امتیاز من (با کمی ارفاق): ♥♥♥♥♥