اگر قبل از آشنایی با جهان زیبای انیمه از دنیا میرفتم، حتما دلخور میشدم! همین الانش هم کمی حرص میخورم چرا کسی نتونست من رو متقاعد کنه که زودتر این ژانر رو تماشا کنم! به هر حال..
#پورکو_روسو (۱۹۹۲) #انیمه تماشایی دیگهای از برادر ارزشی، مرحوم #هایائو_میازاکی بزرگ، هستش. "پورکو روسو" یه #خلبان سابق نیروی هوایی ایتالیاست که به دلایلی حالا از کارش منفک شده، سرش به صورت یک #خوک در اومده و از راه گرفتن جایزههای مقابله با دزدان دریایی اموراتش رو میگذرونه.. میبینید؟ یاد #رئالیسم_جادویی نمیافتید!؟ انیمهها انگار رمانهای #گابریل_گارسیا_مارکز هستن، ولی خوش آب و رنگتر! خیییلی خوش آب و رنگتر!
تماشای "پورکو روسو" به یقین لذت بخشه! حظ بصری وافر حداقل دستاوردشه. دریاهای آبی و آسمانهای آبیتر.. ابرهای پف کرده سفید و جزیرههای فانتزی.. دختران و زنان زیبا و مردان خوشتیپ و قوی.. هواپیماهای آبی-هوایی رنگارنگ و مانورهای بعیدشون... اما جدا از این ویژگی، #فیلم بیانگر داستان وفاداری و نوعدوستیه! داستان عشق ورزیدن به خانواده و دوستان! روایت میهندوستی و ایثار و در عین حال احترام به خود و آنچه که من رو، ما رو، #انسان ساخته و حفظ این اُصول حتی اگر به واسطه زشتیها و کژیها و نقصهایی که در نوع بشر دیدیم، ظاهرا به شکل خوک دربیاییم! چه بسا این نقاب با کمی، لحظهای، لطفات و مهر و #عشق، با بوسهای از بین بره..
با این حال، داستان "پورکو روسو" کمی کمتر، سادهتر، و دمدستیتر از اونچه بود که انتظار داشتم (اما شاید همین هم منظور نظر اون مرحوم بوده!) و شخصیتها پرداخت چندان قوی نداشتن.. ولی لذت کلی حاصل، مثل زیبایی رویایی به تصویر کشیدن #مرگ خلبانها، به ضعفهاش میچربید.
کاش مثل "پورکو روسو" ظاهرمون حیوانی باشه اما باطنی انسانی داشته باشیم.. فکر کنم مدتهاست که برعکس عمل میکنیم! اشتباه میزنیم!
امتیاز من (با کمی ارفاق): ♥♥♥♥♥