#مسخره_باز (۱۳۹۷) یکی از خوشجلوهترین فیلمهای ایرانی است که دیدم. میگویم "خوشجلوه" چون اکثر فیلمهای ایرانی تصویربرداری و میزانسن و زاویه و رنگ و تدوین درستی ندارند و به قولی از همان نگاه اول مشخص است که ایرانیست!
"مسخرهباز" ولی شیک و تمیز است. در ظاهر کیف میکنی که تماشایش میکنی. همه چیز سر جای خودش است. مثلا استفاده از زاویههای متفاوت و درست فیلمبرداری و همچنین لنزهای بهجا را در فیلمهای زیادی واقعا نمیبینیم.
از طرفی، بازیهای بسیار چشمگیر و تئاتری #علی_نصیریان و #صابر_ابر و #بابک_حمیدیان و #رضا_کیانیان و البته حضور کمرنگ #هدیه_تهرانی و تغییرات پی-اُ-وی داستان به علاوه بُعد جنایی روایت، که یادآور #سوئینی_تاد (۲۰۰۷) بود از نکات قابل توجه فیلم #همایون_غنی_زاده است. فیلم البته اشارههایی هم به بعضی فیلمهای مطرح #سینما از قبیل #کازابلانکا (۱۹۴۲)، #پاپیون (۱۹۷۳)، #درخشش (۱۹۸۰) و سری #ماتریکس دارد و به این فیلمهای کلاسیک تاریخ سینما ادای دین میکند، که اگر تماشاچی آگاه باشد لذت ببشتری هم از #فیلم خواهد برد.
البته "مسخرهباز" قصه چندانی ندارد و شاید هم انتظار زیادی باشد که با بضاعت فعلی روی فرم و محتوا هر دو به این قدرت کار کرد. فیلم بهوضوح کنایههای فرهنگی و سیاسی هم کم ندارد و برای اهل غور جذاب هم میشود: #مو_از_خودمونه.
تماشای چنین فیلمهای خوبی لذتبخش است و حیف که همه چیزِ "خوب" کم و کوتاه است..
پ.ن. این فیلم رو دو سال پیش دیده بودم و یه استوری پر از تعریف هم دربارهش گذاشته بودم اگه یادتون باشه، ولی نمیدونم چرا یادم رفت پستش کنم! 🤔 این شد که این شد!
امتیاز من: ♡❤❤❤❤