همیشه کتابها و فیلمها و مستندهای مربوط به #افغانستان برای من جذاب هستند. در میان فیلمها، از #بایسیکل_ران (۱۳۶۷) #محسن_مخملباف - با بازی بینظیر #محرم_زینال_زاده - بگیر تا #بودا_از_شرم_فرو_ریخت (۲۰۰۶) #حنا_مخملباف تا #اساما (۲۰۰۳).
از جدیدترها هم که #چند_متر_مکعب_عشق (۱۳۹۲) و #شکستن_همزمان_بیست_استخوان (۱۳۹۶) #برادران_محمودی و حالا کار جدیدشان: #هفت_و_نیم (۱۳۹۹).
مشکلات مطرح شده حول تابوهای جنسیتی این دختران هستند و در آخر این #دختران هستند که از این کاستیهای فکری-فرهنگی آسیب میبینند..
#فیلم محصول آنچنااانی شاید نباشد، اما من صرف پرداختن به چنین موضوعهایی - هر چند حالا دیگر تکراری - را میپسندم و فکر میکنم تا حل نشدن آنها میتوانند تکرار و تکرار شوند. از طرف دیگر، نزدیک کردن دو جامعه و نشان دادن شباهتهای باعثتاسف آنها - در عین تفاوتها - به نظرم کاملا تصمیم درستی بوده. با این حال، شاید اشتباه بزرگ این فیلمسازان و بسیاری همکارانشان این است که کمی بیشتر به سمت سیاهِ داستان معطوف میشوند و مثلا گنجاندن یکی دو مرد حامی یا یکی دو زن مبارز همیشه نتیجه کار را قابلقبولتر میکرد.
امیدوارم از این قبیل آثار بیشتر ببینیم تا بیشتر یاد بگیریم.
امتیاز من (با ارفاق): ♡♥♥♥♥