#سیاوش (۱۳۷۷)
فقط تصور کنید که یک سال بعد سر کار آمدن اولین #دولت_اصلاحات فیلمی روی پرده #سینمای_ایران میبینید که بهنوعی برای شکاندن تابوی #موسیقی و بهتصویر کشیدن آن ساخته شده! در سکانس اول حتی تک تک آلات موسیقی نشان داده میشوند!
بعد شاهد بخشهایی از مثلا کنسرت بدون کلام هستیم که تنها در یک سکانس یک خواننده با محاسن آنکادر شده یکی دو بیتی میخواند!!
"سیاوش" در گیر و دار کنسرت خود است که همزمان عشقی آبکی و پدری تازه از اسارت #جنگ برگشته زندگیاش را بر هم میریزد..
خوب، فیلمنامه چیزی برای گفتن ندارد و بازی #علی_قربان_زاده (شما بگو برای ۲۲ سال پیش هم) چنگی به دل نمیزد. #رحمان_باقریان با حضور چند دقیقهای در #فیلم و بدون یک کلمه دیالوگ به نظرم بهترین بازیگر فیلم بود. #هدیه_تهرانی هم که (نمیدانم چرا نقشش باید اسم اصلی خودش را میداشت) طبق معمولی که من در خاطر دارم کوه یخی است که نقشهای پر از نیاز به بروز احساس در صوت و صورت برای او نباید نوشته شوند! یادی هم از #پوراندخت_مهیمن بکنیم که همیشه بازیگر خوبی بوده.
با این حال، نفس پرداخت به سوژههای تابو و حتی زیر سوال بردن جنگ و نشان دادن حتی بخش بسیار کوچکی از مضرات آن هر فیلمی را به یاد ماندنی میکند..
امتیاز من: ♡♡♡♥♥