یه فیلم ترسناک خوب دیگه!!
#ساحره (۲۰۱۵) به نوعی تکرار همان فرمان درست #بابادوک (۲۰۱۴) در پرداخت به "ترس" از زاویه درست - حداقل از نظر من! - هستش: حتی فیلمنامهنویس ستینگ #فیلم رو به دو قرن پیشتر برده تا تاثیر هر نوع عنصر مدرن رو هم (تا حد امکان) حذف کرده باشه و صرفا روی عناصری که میتونن در زمان تماشا و (مهمتر از اون) بعد از پایان فیلم ذهن تماشاچی رو درگیر #ترس کنن متمرکز میشه.
اینجا هم مثلا #فیلم_ترسناک های موفق و محبوب من (یک نمونه عالی و فراموشنشدنی: #کوایدان، ۱۹۶۵)، خبری از #جامپ_اسکر و سکانسهای #اسلشر عمدتا بیدلیل و بیمنطق نیست، بلکه فیلم ما رو وارد دنیای ذهن تاریک #انسان میکنه تا یادآور بشه که اطرافیان معصوم، عزیز، و مطمئن ما میتونن گاه چقدر ترسناک بشن.. و چی از این ترسناکتر!؟ یه فیلم ممکنه صحنههای کُشت و کشتار و سیل خون و دل و روده رو به من نشون بده و گیرم هم که در بعضی لحظات به لطف تدوین و موسیقی من رو از روی صندلیم بپرونه، اما به نظر من فیلمی "ترسناک" هستش که اولا من رو در لحظات فیلم روی صندلیم میخکوب کنه، ثانیا وقتی تیتراژ پایانی بالا میآد نتونم از جام پا شم و ثالثا، باز بدتر از قبلیها، در ساعتها و روزهای آتی وقتی به آینه نگاه میکنم یا به اطرافیانم بر میخورم رفتارهای کاراکترهای فیلم رو در خود و دیگران ببینم! "ساحره" اینکار رو میکنه!
البته نیمه اول فیلم به جهت شناسوندن کامل شخصیتها و منویات درونیشون ممکنه برای برخی کسلکننده باشه. خوب.. "ساحره" فیلم عادی نیست و مخاطب عادی هم نمیخواد.
امتیاز من: ♡♥♥♥♥