"نه!! خووب بود" اولین واکنش من بعد از پایان فیلم #ایتالیا_ایتالیا (۱۳۹۵) بود.
طبیعتا پوستر اصلی به شدت ضعیف (عکس این پُست نه!) (سوال: واقعا چرا اکثریت قریب به اتفاق فیلمهای ایرانی #پوستر_فیلم اییینقدر افتضاحی دارند؟ جواب: پول! وگرنه کم پوستر عاالی در همین سینما نداریم! نمونه؟ #دلشدگان (۱۳۷۰)) و عنوانش (که انگار به تقلید از سریالی طنز محصول تلویزیون قبل از انقلاب گذاشته شده) من رو به این تصور انداخت که با یک فیلم کشکی دیگر طرفم. حتی دقایق اول فیلم و حافظه سینمایی من از حضور #حامد_کمیلی در فیلمهای قبلی موید ذهنیتیم بود، که چرخش خوشبختانه فیلم با ورود #سارا_بهرامی شروع شد و #فیلم تقریبا تا انتها تبدیل شد به یک درام عاشقانه-روانشناختی.. خوب.. حالا نه آنقدر هم با کیفیت!
از نظر موضوعی،"ایتالیا ایتالیا" برای منِ متاهل چند سال در زندگی و عاشق و پیگیر #سینما فیلم لذتبخشی بود. تماشای اتفاقات روزانه یک زوج - شبیه به اکثر زوجهای ایرانی معاصر - و کشف ارجاعات بیرونمتنی یا #بینامتنیت به #هامون (۱۳۶۸) و... تعبیه شده در فیلمنامه تجربه جذابی بود، هرچند این لذت را نمیتوانم در مورد همه نکات تکنیکی آن هم ذکر کنم.
اشکال عمده این فیلم به نظرم سعی در موفقیت در گیشه و اضافه کردن بسیاری سکانسهای بیدلیل ابتدایی و حتی حضور دو دقیقهای بعضی بازیگران مثل #همایون_ارشادی و در نتیجه چند تکه شدن فیلم بود. با این حال، بازیهای عمده بازیگران را دوست داشتم و فکر میکنم تماشای این فیلم تجربه خوبی برای بسیاری باشد.
امتیاز من: ♡♡♥♥♥