کمتر کسی شاید باشه که حداقل در کودکی از #تاریکی نترسیده باشه و تو ذهنش انواع و اقسام #هیولا نباشن که از زیر تخت و گوشه اتاق بهش نگاه میکنن! و این میشه سادهترین و شاید یکی از ترسناکترین ایدههای ساخت #فیلم در ژانر #فیلم_ترسناک!
#چراغ_های_خاموش (۲۰۱۶) (اصلا سال ۲۰۱۶ یکی از بهترین سالها در فیلم/سینما بوده) همین ایده رو دستمایه ساخت یه فیلم نسبتا خوب کرده. #دیوید_اف_سندبرگ، کارگردان #آنابل_آفرینش (۲۰۱۷)، از ایده چراغ روشن/خاموش، صحنههای پر تنش و پرهیجانی ساخته که در نوع خودش #ترس رو به معنی واقعی در تن مخاطب میندازه! فیلم تقریبا هیچ صحنه خشونتباری نداره و عمده حس ترس رو با بازی با ذهن تماشاچی و با تکیه بر خاطره جمعی هراس انسان از کانسپت "تاریکی" ایجاد میکنه. تعدد و تقسیم نسبتا عادلانه #جامپ_اسکر ها در طول فیلم هم باعث شده که کمتر بشه حدس زد کجاها قراره بترسیم، که خودش ترس از غافلگیری رو هم به ماجرا اضافه کرده.
البته "چراغهای خاموش" یک فیلم بینظیر هم نیست. ایده نوعی نداره، خلاقیت در ستینگها و نحوه آسیب به شخصیتها هم چنگی به دل نمیزنه. همینطور، به نظرم، نیازی نبود که روح/قاتل فیلم اون انگشتها و ناخنهای دراز رو داشته باشه اصلا! اما، خوب، یک فیلم ترسناکِ "خوب" هستش که کارش رو که "ترسوندن" هستش به مقدار قابل قبولی انجام میده، گیرم هم که این ژانر رو یک قدم به جلو نبرده!
#فیلمهاییکهمندیدم
#lightsout #davidfsandberg #annabellecreation
امتیاز من: ♡♡♥♥♥