این روزها دیدن/شنیدن هر چیزی که به نوعی به #موسیقی ربط پیدا کنه تسکینبخشه و میشه حتی به نظرم از کم و کاستیهاش موقتا عبور کرد.
#نرگس_مست (۱۳۹۵) فیلم آرامیه. فیلم به نوعی آنتولوژی #عشق رو در همین عصر اخیر بین چهار نفر از بزرگان #هنر و #موسیقی #ادبیات #ایران به تصویر میکشه: #فرخی_یزدی (#هومن_برق_نورد)، #علی_اکبر_شیدا (#سیامک_صفری)، #عارف_قزوینی (#مهدی_پاکدل)، و #قمرالملوک_وزیری (#نگار_عابدی) که البته همونطوری که میشه حدس زد، با جرح بسیااار برای هنرمند آخر، و حضور صرفا در خدمت عناصر دیگه #میترا_حجار، در نقش #افتخارالسلطنه، دختر #ناصرالدین_شاه، و یک هنرمند سازنده ساز (موسیو خاچیک) (#سعید_پورصمیمی) حلقه اتصال همه اینها.
#فیلم روایتی غیر خطی و منقطع از عصر معاصر و عصر پیشین، زمان حیات این چهار هنرمند نامی، رو روایت میکنه و هر بار به دغدغههای اونها میپردازه (به تصویر کشیدن سطح دغدغه هنرمندان آن روزها و هنرمند این روزها از ذکاوت فیلمسازه و باعث سرافکندگی ما مردم مثلا مدرن باید باشه..). کاتهای بین زمانها و شخصیتها و تدوین این سکانسها برای من آزاردهنده بود و پرداخت شخصیتها، شاید به خاطر نوع و هدف فیلم، ضعیف بود.. اما #شعر ها موسیقیهایی که در فیلم اجرا میشن دلنشین، آرامشبخش، و نوستالژیک بودن که حس لذت نهایی تماشا رو ارزشمند میکنن (سیامک صفری چرا بلد نیست لب بزنه رو صدای #خواننده آخه!؟).
"نرگس مست" هیچ چیز اگر نداشته باشه، صرف شناسوندن این بزرگان کاریه که صد تا از دستگاههای عریض و طویل مملکت توان و هدفش رو ندارن. دست مریزاد! 👏
#فیلمهاییکهمندیدم
امتیاز من: ♡♡♥♥♥