کافیه فقط چند ماه فیلم ایرانی، بهخصوص فیلم #کمدی ایرانی نبینی! هر بار بازگشت مجدد به این ژانر از #سینمای_ایران باز هم شوکه کننده است!!
#چشم_و_گوش_بسته (۱۳۹۷) یک کمدی تکراریه که بیشتر بر اساس کمدی موقعیت و گاهی هم کلام ساخته شده. حتی فیزیک بازیگران، #امین_حیایی و #بهرام_افشاری، و تفاوت قد فاحششون، مزید بر علت شده. گذشته از اینها، نابینا بودن یکی و ناشنوا بودن دیگری (برگرفته از #شر_نبین_شر_نشنو، ۱۹۸۹) خودش باعث ایجاد صحنههایی میشه که میتونه در ذات خندهدار باشه، "بهشرطی که" فیلمساز به تمسخر این تفاوتهای فیزیکی نیافته، که انصافا تا جایی که من متوجه شدم #فرزاد_موتمن #کارگردان از این دره خطرناک جان به سلامت برد.
"چشم و گوش بسته" کمدی نابی نیست، اصلا نیست!! فیلمنامه آبکی هم داره، اما از اونجایی که انقدر #فیلم بد دیدیم، و وقتی یه فیلم کمتر بد میبینیم ذوق زده میشیم، کمرنگ بودن شوخیهای دمدستی و نازل جنسی، فیلم رو برای من دستکم قابل تماشا کرد.
از بازی داغان #پوریا_پورسرخ و نقش بیمعنی #مانی_حقیقی هم که اصلا نگم بهتره!!
خوبیِ فیلمهایی از این دسته این هم هست که در حین تماشا میتونم سالاد درست کنم، اسباببازیهای "جانان" را جمع و جور کنم، و حتی با دوستی یک ربعی چت کنم! با این پوستر بیمعنیش!!
#فیلمهاییکهمندیدم
#seenoevilhearnoevilspeaknoevil
امتیاز من: ♡♡♡♡♥