#بوی_خوش_زن (۱۹۹۲) نمونه دقیق این جمله است که بعضی اوقات تمام بارِ فیلم رو یک بازیگر به دوش میکشه: فیلمی که در عین سادگی، درستی و بدون ادعا بودن، بدون حضور بازیگر بیبدیلش شاید به ندرت خرج خودش رو میتونست در بیاره.
#آل_پاچینو در #فیلم "بوی خوش زن" درس #متود_اکتینگ میده و از همون سکانس اول فیلم رو از آنِ خودش میکنه: نمایشِ میمیک بیتفاوتِ صورت، حرکات بدن، و نگاه سرد مردمک و چشمهای خیره و بدون تحریک یک افسر بازنشسته ارتش که حالا نابینا شده، و صدای حزنآلود، ناامید، و مملو از غرورش در سکانسهای مختلف، حقیقتا جایزه #اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد رو مستحقش میکنه، بهخصوص اگر که یادمون باشه "آلپاچینو" رو بیشتر در نقشهای پر از اّکت و مملو از تخاصم، مثل #صورت_زخمی (۱۹۹۳) و #بعدازظهرسگی (۱۹۷۵)، در خاطر داشتیم، که حالا جنس بازیش تغیبر اساسی کرده بود.
جدا از این، بازی #کریس_ادانل هم در کمک به درچشمآمدن بازی آل پاچینو بیتاثیر نبوده.
فیلم "بوی خوش زن" با نشون دادن همراهی آخر هفتهای دو مرد با زندگیهای متفاوت، از معنا و ارزش زندگی میگه، از اینکه زیباییهای زندگی بسیار بیشتر از اونیه که خودمون رو محدود و محکوم کنیم، ولو به خاطر کاستیهامون، ولو به خاطر اشتباههامون..
برای جزئیات بیشتر، به اپیزود ۲۶ پادکست #شنبه_ها_با_سینما در #کست_باکس مراجعه کنید و به گفتگوی من و @joneidi_ashkan درباره این فیلم گوش کنید.
#فیلمهاییکهمندیدم
#scentofawoman #alpacino #scarface #dogdayafternoon #chrisodonnell
امتیاز من: ♡♥♥♥♥