میگن مردمی که تاریخشون رو بشناسن احتمالا پیروز میشن. پس اونهایی که #تاریخ رو میسازن قطعا پیروزن! و منظور از "ساختن" حتی میتونه در قاب #سینما باشه.
#دوازده_قوی یا #دوازده_دلاور (۲۰۱۸) روایتی از اولین واکنش نظامی #آمریکا بعد از #یازده_سپتامبر هستش که اصل ماجرا چندی پیش از وضعیت محرمانه خارج شده و حالا فیلمش هم ساخته شده.
فیلم داستان سه هفته نفوذ و نبرد هدفمند یه تیم ۱۲ نفره کماندوی آمریکایی به همراه #ژنرال_دوستم با #طالبان برای آزادسازی #مزارشریف رو به تصویر میکشه.
طبیعیه که فیلم پر از صحنههای جنگی نسبتا محدود در جغرافیای #افغانستان و البته کشتار هستش که درجه ۱۵+ رو ناگریز میکنه.
داستان فیلم و بازیها و حتی فیلمبرداری یک اثر متوسط رو خلق کردن، اما چیزی که شاید بیشتر مخاطب رو درگیر میکنه همون نگاه از بالا به پایین و مثلا بزرگوارانه و فخرفروشانه "آمریکایی" به بقیه ملتهاست که حقیقتا در بعضی از سکانسها حس تهوع به من میداد، هرررچند.. هرررچند که متاسفانه با کثافتی که بسیاری از کشورهای "معلومالحال" خودشون و مردمشون رو در اون غرق میکنن، شاید این نگاه و تحکم حقشون هم باشه..
با این حال، من از این پروپاگاندای هالیوودی متنفرم! درست همونطوریکه از نشون دادن سربازهای رامبووار (#افعی، ۱۳۷۱، رو به یاد دارید؟) صرفا جانبرکف ایرانی و افسران چاق و بیعرضه بعثی در اکثر فیلمهای جنگی ایرانی!
در این فیلم هم البته کم و بیش فرمانده طالبان سیاهی رو میبینیم که در برابر رشادتهای این مردان آمریکایی قوی در نهایت به هلاکت میرسه. در آخر، این فیلم سالها بعد برای مردم باقی خواهد ماند.. که یعنی میشه واقعیت! و این یعنی ساختن تاریخ!
فیلم خوب فیلمِ سیاهی و سفیدی نیست، بلکه اکثرش رو میشه به رنگ خاکستری دید.
امتیاز من: ♡♡♡♥♥