#فرار (۲۰۲۰) ادامه آن روند درست و متفاوتی است که در پستهای قبلی درباره #بابادوک (۲۰۱۴) و #شب_به_خیر_مامان (۲۰۱۴) اشاره کردم: گذشتن از ترسانندههای مصنوعی و حرکت به سمت #ترس واقعی.
در "فرار" هم خبری از تخلیه هیجانهای آنی و زد و خورد و دل و رودههای آویزان و فَکهای عریان نیست، اما در طول فیلم نگرانی ما برای #پروتاگونیست #فیلم هر آن بیشتر و شدیدتر میشود تا به اوج برسد.
اینجا هم، مانند دو فیلم دیگر نام برده شده، عامل #وحشت نه درندگان و بیگانگان و جانیان زندانی که عزیزترین فرد به دختر بیدفاع است، و همین میشود عامل ترس واقعی برای مخاطب!
فیلم البته ریتم کندی دارد و همان چند منطق مسخره فیلمهای این ژانر هم در اینجا بهکار گرفته شدهاند تا از "فرار" فیلمی متوسط اما با نگاهی به جلو بسازند.
امتیاز من: ♡♡♥♥