#پرتقال_کوکی (۱۹۷۱) رو بعضی منتقدان روانشناسانهترین فیلم تاریخ #سینما میدونن.. خوب، غلوه، ولی پُر بیراه هم نیست.
#فیلم ترکیبیه از پرداختِ روانشناسانه و نقدهای سیاسی-اجتماعی در سطوح مختلف مردم عادی، سیاستمداران، و هنرمندان/نویسندگان به نمایندگی از قشر مثلا #روشنفکر جامعه.
#استنلی_کوبریک در این فیلمِ همراه با فضای #سوررئالیسم، نگاه بدبینانهای به دولتها و همینطور خواص ارائه میده که با بیعاری و بیفکری مردمان زیردست نوعی #دیستوپیا رو نشون میدن.
#مالکوم_مک_داول با بازی بسیار خوبی که ارائه کرد، یک جوان کمی پیچیده از نظر روانی و غرق در طمع خشونت و قدرت و تجاوز رو به تصویر کشید که سادیستوار درگیر سلولهای ذهن خود است؛ سلولی که بر اثر دخالت بالینی-رفتاری حکومت/علم به یک موجود ارگانیک ولی ماشینی یا مشروط (پرتقال کوکی!) تبدیل میشود.
استفاده هوشمند از نورپرداری و کاربرد بهجا و متنوع از انواع لنزها از نکات تکنیکی قابل ذکر این اثر تماشایی (و پُر از خشونت) هم هست.
برای شنیدن نکات بیشتر به صحبتهای من و @morteza_roshanaei
در برنامه ۲۲ام پادکست #شنبه_ها_با_سینما در #کست_باکس گوش کنید.
هشدار: درجه نمایش فیلم x ارزیابی شده.
امتیاز من: ♥♥♥♥♥