#سینما_پارادیزو (۱۹۸۸) منظومه #خسرو_و_شیرین سینمای جهانه: روایتی از #عشق: عشق به #سینما و عشق به همنوع. فیلم روایتگر سه عشق همزمان و در طول زندگی پسر/جوان/مردی به نام "توتو" (#سالواتوره_کاشیو، #مارکو_لئوناردی، #ژاک_پرین) هستش: عشق پدر-پسری و یا مرید-مرادی بین او و #آپاراتچی "سینما پارادیزو" "آلفردو" (#فیلیپ_نوآره)، عشق ناکام بین او و دختری چشمآبی به نام "النا" (#اگنس_نانو)، و عشق جاودان بین او و سینما! در حین روایت خطی این سه داستان، کارگردان #جوزپه_تورناتوره داستان زندگی مردم عادیِ شهری کوچک در#سیسیل #ایتالیا بعد از #جنگ_جهانی_دوم، آثار باقی مونده و پروپاگاندای #جنگ، #سانسور و عشق عمیق و زیست صمیمی مردم به مدیوم سینما رو هم روایت میکنه: مردمی که در سالن سینما عشق میورزن، ازدواج میکنن، بچهدار میشن، و پیر میشن!
فیلم پُره از سکانسهاییه که عشق ناب همه به شخصیت اصلی داستان، خودِ "سینما پارادیزو"، رو نشون میده، شخصیتی که شاید پرداختش عالیتر از پرداختِ سایر شخصیتهاست: بزرگ میشه، آسیب میبینه، ترمیم میشه، رشد میکنه، ترکش میکنن، و سرانجام هم میمیره... همینطور، تکتک شخصیتهای دیگه، منجمله اونهایی که حتی یک دیالوگ هم ما ازشون در طول ۱۷۳ دقیقه زمان فیلم نشنیدیم طوری به بازی گرفته شدن که میشه به جرات گفت پشت سر تکتکشون یه روایتی یا داستانی هست.
و پسزمینه همه اینها #موسیقی بینظیر #انیو_موریکونه رو بشنوید، که چه کرد با اون ویولونش..
"سینما پارادیزو" فیلم محبوب شما میشه اگر عشق به #فیلم و سینما دارید و آنچه که، شاید چون در زندگی رئال نمیتونیم داشته باشیم، اونجا دنبالش میگردیم، اگر عاشق شدید و به عشقتون نرسیدید و بهخصوص اگر این ناکامی بهای کامیابی و وصالِ عشقی بزگتر بوده باشه.. "سینما پارادیزو" آنتالوژی عشق سینما شدنه، دایره المعارف شناخت عشق و بزرگ شدنشه، انجیل مراقبت و تداومِ عشقه.. "تورناتوره" حتی لابهلای فیلم ادای دینی هم به فیلمهای بزرگ سینمای جهان میکنه، که این زنجیره عشق رو به حلقههای پیشین وصل کنه.
سکانس پایانی فیلم خلاصه تمام حسرتها و عشقهاست.. اگر "سینما پارادیزو" رو ندیدید، سینما رو نشناختید!
#فیلمهاییکهمندیدم
#شنبه_ها_با_سینما
#cinemaparadiso #salvatorecascio #marcoleonardi #jacquesperrin #philippenoiret #agnesenano #guiseppetornatore #sisil #italy #wwii
امتیاز من: (استثناعا) ♥♥♥♥♥♥
فیلم پُره از سکانسهاییه که عشق ناب همه به شخصیت اصلی داستان، خودِ "سینما پارادیزو"، رو نشون میده، شخصیتی که شاید پرداختش عالیتر از پرداختِ سایر شخصیتهاست: بزرگ میشه، آسیب میبینه، ترمیم میشه، رشد میکنه، ترکش میکنن، و سرانجام هم میمیره... همینطور، تکتک شخصیتهای دیگه، منجمله اونهایی که حتی یک دیالوگ هم ما ازشون در طول ۱۷۳ دقیقه زمان فیلم نشنیدیم طوری به بازی گرفته شدن که میشه به جرات گفت پشت سر تکتکشون یه روایتی یا داستانی هست.
و پسزمینه همه اینها #موسیقی بینظیر #انیو_موریکونه رو بشنوید، که چه کرد با اون ویولونش..
"سینما پارادیزو" فیلم محبوب شما میشه اگر عشق به #فیلم و سینما دارید و آنچه که، شاید چون در زندگی رئال نمیتونیم داشته باشیم، اونجا دنبالش میگردیم، اگر عاشق شدید و به عشقتون نرسیدید و بهخصوص اگر این ناکامی بهای کامیابی و وصالِ عشقی بزگتر بوده باشه.. "سینما پارادیزو" آنتالوژی عشق سینما شدنه، دایره المعارف شناخت عشق و بزرگ شدنشه، انجیل مراقبت و تداومِ عشقه.. "تورناتوره" حتی لابهلای فیلم ادای دینی هم به فیلمهای بزرگ سینمای جهان میکنه، که این زنجیره عشق رو به حلقههای پیشین وصل کنه.
سکانس پایانی فیلم خلاصه تمام حسرتها و عشقهاست.. اگر "سینما پارادیزو" رو ندیدید، سینما رو نشناختید!
#فیلمهاییکهمندیدم
#شنبه_ها_با_سینما
#cinemaparadiso #salvatorecascio #marcoleonardi #jacquesperrin #philippenoiret #agnesenano #guiseppetornatore #sisil #italy #wwii
امتیاز من: (استثناعا) ♥♥♥♥♥♥
