#جزیره_شاتر (۲۰۱۰) از اون فیلمهاییه که درگیری فکر و بحثها دربارهاش بعد از تموم شدن #فیلم انگار داغتر هم میشن، و من عاشق این مدل فیلمهام، ضمن اینکه در حین تماشا هم قشنگ جذبِ کاراکتر اصلی فیلم و کشف روابط میشی.
《از اینجا بخشهایی از فیلم رو لو میدم!》
کلید درک فیلم از همون خوندن عنوانش (#شاتر) و خروج کشتی از مِه شروع میشه که تماشاچی رو ترغیب میکنه در پی کشف حقیقت باشه. تا انتهای دوسوم اول فیلم ما زاویهای از روایت رو میبینیم که دال بر عادی بودن "تدی" (#لئوناردودیکاپریو) و گویی برعلیه او بودن دکتر کاولی (#بن_کینگزلی) و اهالی #شاتر_آیلند هستش، اما از اون نقطه به بعد ورق برمیگرده و "تدی" ظاهرا میشه یک بیمار روانی که به #اختلال_استرس_پس_از_سانحه و احتمالا #اختلال_هویت_تجزیه_ای دچاره، و اصلا بیشتر تمرکز فیلمساز و تماشاچی به رفت و آمد بین این دو تئوری میگذره. در این حین، فیلمنامه گریزی هم به وقایع #جنگ و آدم کشی و #خشونت میزنه.
#مارتین_اسکورسیزی فیلمی در ژانر #تریلر و #روانشناختی ساخته که جذابه ولی نه به خاطر اینها، بلکه، به نظر من، وقتی از های و هوی فیلم دور میشیم کافیه فقط یک آن به این فکر کنیم که "نکنه بر خلاف تصور خودم، من بازیگر شخص اول زندگی خودم نیستم و دست(ها) و ریسمانهایی بالای سر من، فکر و حرکات من رو به پیش میبرن؟؟" تا که هم تریلد (لرزیدن) بشیم و هم از نظر روانی به هم بریزیم! و اصلا مگه این #تلویزیون و #اینترنت و #فضای_مجازی و اینا عروسکگردان این بازی نیستن!؟
#فیلمهاییکهمندیدم
#شنبه_ها_با_سینما
#shutterisland #leonardodicaprio #benkingsley #ptsd #dissociativeidentitydisorder #war #murder #violence #martinscorsese #tv #internet #socialmedia
امتیاز من: ♥♥♥♥♥
امتیاز من: ♥♥♥♥♥